چهارشنبه گذشته ديدار جمعي از جانبازان ضايعه نخاعي با رهبر انقلاب بود؛ جلسه‌اي بي‌سابقه و خاص. همان روز ديدار، اخبار نيمروزي و شبانگاهي بخش‌هايي از ديدار چهره به چهره رهبري با جانبازان را نشان داد كه همين برانگيزاننده عطش ديدن مشروح برنامه بود. روز پنج‌شنبه اعلام شد كه مشروح جلسه پس از خبر 21 پخش مي‌شود و ما منتظر كه گفتگوها و درد دل‌هاي قهرمانان ملي را با رهبر و مرادشان بشنويم. اما با كمال تأسف تلويزيون تنها خلاصه‌اي ناقص و بي‌خاصيت از بخش اصلي اين جلسه يعني ديدار چهره به چهره را پخش كرد.


آيا درد دل انسان‌هايي كه بيش از 20 سال است به خاطر حفظ دين و كشور روي ويلچر و تخت افتاده‌اند با رهبر كشور ارزش پخش نداشت؟ اگر به جاي اين واقعه و جلسه كم‌نظير، بحث دعواي دو فوتباليست لمپن مطرح بود، باز هم چنين خلاصه و مختصر پوشش مي‌يافت و يا اينكه مجريان ورزشي عزيزتر از جان، با كنايه و تهديد مي‌توانستند تا اذان صبح از آنتن سيماي جمهوري اسلامي وقت بگيرند؟

چرا فردي مثل من كه از دفاع مقدس تنها مارش نظامي را به ياد دارد بايد از ديدن عشق‌بازي مردترين مردان روزگار با رهبرشان محروم شود؟ چرا بايد سخن جانباز ويلچرنشين كه خود و خانواده‌اش را فدايي يك لحظه عمر رهبر مي‌داند سانسور شود؟ چرا بايد بيننده سيماي جمهوري اسلامي(!) از ديدن كم‌نظيرترين صحنه‌هاي عاطفي ميان يك جانباز و مرادش محروم شود؟ جانبازي كه با ناله و زبان بي‌زباني با رهبر حرف مي‌زند و بر سر و رو و محاسن او دست مي‌كشد، محبت مي‌كند و محبت مي‌بيند، مرتكب چه ناصوابي شده است كه بيننده تلويزيون نمي‌تواند ببنيد؟ مثلاً چه ايرادي داشت بينندگان مي‌ديدند كه رهبر كشور عكس‌هاي يك جانباز را يكي يكي نگاه مي‌كند و بعد دو تايش را براي اسكن مي‌دهد به كاركنان بيت؟ چه مي‌شد اگر بيننده مي‌ديد كه رهبري با چه شعفي 57 جانباز را در آغوش مي‌گيرد و مي‌بوسد؟

نكند ارزش اين درد دل‌ها از سخنان نخبگان علمي و دانشجويان و اساتيد دانشگاهي در محضر رهبر انقلاب كمتر است؟ گيرم كه برخي جانبازان از مشكلات شخصي و اجاره‌نشيني ناليده باشند؛ چه ايرادي دارد كه بينندۀ تلويزيونِ مثلاً ملي، بداند فردي كه تمام هستي و سلامتي‌اش را براي امنيت و آسايش او گذاشته حالا حتي يك سرپناه ندارد؟


تلويزيون با سانسور و خلاصه‌سازي ناشيانه اين ديدار فرصتي بزرگ را از مردم دريغ كرد. لذت ديدن اين صحنه‌ها به هيچ قيمتي نبايد از مردم سلب مي‌شد؛ مگر چقدر زمان مي‌برد؟ بيشتر از يكي دو ساعت؟

پي‌نوشت: طبق حاشيه‌نويسي‌ها ظاهراً يكي از نكات اشاره شده توسط برخي جانبازان، اجاره‌نشيني و نداشتن سرپناه بوده است. در كل كشور جمع جانبازان ضايعه نخاعي كمتر از 3000 است. مگر هزينه تأمين مسكن اين افراد در اين ساليان چقدر مي‌شده است؟ بايد گل گرفت در اين بنياد مثلاً شهيد و امور ايثارگران را.